Адкрыты ліст да айца Казіміраса Жыліса ад протаіерэя Георгія Роя

|

Пасля публікацыі інтэрв’ю з ксяндзом Казімірасам Жылісам рэдакцыя “Твайго стылю” атрымала просьбу ад святара Каложскай царквы Георгія Роя апублікаваць яго адкрыты ліст. Паколькі мы заўсёды асэнсоўвалі каштоўнасць дыялогу, ахвотна публікуем дасланы нам тэкст.


 

 

Паважаны айцец Казімірас!

 

З вялікім інтарэсам прачытаў Вашае інтэрв’ю на мясцовым інтэрнэт-партале “Твой стыль”. Вы адносіцеся да таго пакалення свяшчэннаслужыцеляў, да якого я, – малады святар, – стаўлюся з вялікаю павагай. Стаць святаром у савецкі час, вытрымаць ціск бязбожнай улады – гэта вялікага каштуе і сведчыць пра сапраўдную цвёрдасць духу.

 

Можа я і не падзяляю радыкальнасці Вашых пастырскіх метадаў, але прынцыпова згодзен амаль што з усімі Вашімі высновамі. Акрамя адной, якая падалася мне вельмі павярхоўной і неадпавядаючай рэальнаму стану рэчаў.

 

Гаворка ідзе пра “праваслаўных патрыярхаў, савецкай вытворчасці, якія, на Ваш погляд з’яўляюцца асноўнаю перагародаю да ўз’яднання праваслаўных і каталікоў. Цікава было б даведацца каго менавіта Вы малі на ўвазе?

 

Патрыярх Кірыл, прадстаяцель нашае Правалаўныя царквы, і мітрапаліт Філарэт Мінскі і ўсяе Беларусі – вучні мітрапаліта Нікадзіма (Ротава), які меў выключна добрыя адносіны з Каталіцкаю Царквою і з Папам Рымскім. І патрыярх Кірыл і мітрапаліт Філарэт, патрэбна сказаць, прадоўжылі лінію выбудавання добрых братэрскіх адносінаў з Каталіцкаю царквою, што сапраўды спрыяе нашаму збліжэнню.

 

Ці можа Вы мелі на ўвазе нейкіх іншых праваслаўных патрыярхаў? Напрыклад, патрыярха Канстанцінопальскага, ці архіепіскапа Афінскага, ці мітрапаліта Нью-Ёркскага, ці патрыярха Румынскага, ці Сербскага? Дык усе яны зусім іншай “вытворчасці” і тым не менш трымаюцца за сваю веру і традыцыю.

 

Вам, як чалавеку добра адукаванаму, а менавіта гэта адрознівае езуітаў, добра вядома, што прычыны нашага раздзялення палягаюць зусім не ў праблеме “савецкай вытворчасці” праваслаўных ці каталіцкіх іерархаў.

 

Не будзем цяпер удавацца ў падрабязнасці нашых разыходжанняў, што таксама не паспрыяе збліжэнню. Напомню толькі тое, што менавіта езуіты, у пэўны перыяд гісторыі адносін праваслаўных і каталікоў на землях Беларусі і Украіны, вельмі ахвотна падлівалі масла ў агонь. Узгадаем толькі адно імя – прападомнамучаніка Афанасія Філіповіча.

 

Гісторыя нашых суадносін, на вялікі жаль, перапоўнена ўзаемнымі крыўдамі. І я абсалютна згодзен з Вамі ў тым, што нам жыццёва неабходна аб’ядноўвацца каб “разам змагацца з мусульманамі і сектамі”, але Вашыя словы адносна праваслаўных гэта нішто іншае як навешванне ярлыкоў і паглыбленне негатыўных стэрэатыпаў. Падобных стэрэатыпаў нямала і ў адносінах да каталікоў у цэлым, і езуітаў – у прыватнасці.

 

Я ведаю, што сярод пэўных колаў Каталіцкага касцёла на Беларусі, як бы так мовіць, модна быць антыправаслаўным. Але я ведаю таксама, што сярод нашых братоў і сясцёр каталікоў нямала і тых, хто сапраўды, а не толькі на словах, імкнецца да еднасці і з павагаю ставіцца да Праваслаўнай царквы і нашае традыцыі.

 

Гэтая праблема для мяне мае асабістае вымярэнне. Частка маёй сям’і каталікі. Я таксама дзякую Богу, што меў магчымасць вывучаць каталіцкае багаслоўе ў Германіі, дзе атрымаў не толькі тэарэтычныя веды, але ўбачыў і іншы вобраз Каталіцкае царквы, іншае стаўленне да маёй роднай праваслаўнай традыцыі.

 

Менавіта гэта дапамагло мне пазбегнуць тых крайнасцяў ва ўзаемаадносінах праваслаўных і каталікоў, якія я часта назіраў на сваёй Радзіме. Гэты досвед дапамагае мне і цяпер у маім святарскім служэнні на Гарадзенскай зямлі, дзе спакон веку суіснуюць усходняя і заходняя хрысціянскія традыцыі.

 

З павагаю,

Протаіерэй Георгій Рой, святар Каложскай царквы, кандыдат багаслоўя, дацэнт Мінскай духоўнай акадэміі.