“Пра паэзію павінны казаць паэты”

|

Прэзентацыя першай у Беларусі кнігі пра творчасць Наталлі Арсенневай адбылася 22 лістапада ў гарадзенскай галерэі “Крыга”. Аўтаркай прэзентаванага выдання пад назвай “Шлях да Беларусі” з’яўляецца Ала Петрушкевіч, выкладчыца Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы.


Адкрыў вечарыну рэдактар кнігі, прафесар Гродзенскага ўніверсітэта, Аляксей Пяткевіч. Ён распавёў, што з  паэзіяй Наталлі Арсенневай пазнаёміўся яшчэ ў пятым-шостым класе, падчас вайны, калі збіраў падшыўку часопіса “Новы Шлях”, у якім друкавалася паэтка.

“Шлях да Беларусі” – гэта першая кніга пра Арсенневу, але менавіта тым яна і цікавая”, – адзначыў Аляксей Пяткевіч.

Ала Петрушкевіч расказала пра тое, што Наталля Арсеннева вучылася ў рускай гімназіі і ажно да юнацкага ўзросту ніколі блізка не сутыкалася з беларушчынай.  Паэтка прыйшла да Беларусі дзякуючы свайму выкладчыку Максіму Гарэцкаму, у якім яна закахалася. І, каб звярнуць на сябе ягоную ўвагу, Наталля пачала вывучаць беларускую мову.

Гарадзенскі паэт Анатоль Брусевіч, які меўся дэкламаваць адзін з вершаў паэткі, адмовіўся ад гэтага, таму што, на яго думку, усе вершы Наталлі Арсенневай дасканалыя і вартыя публічнасці. “І,  каб не пакрыўдзіць ні воднага з іх, верш чытаць не буду”, – заявіў творца, які з’яўляецца да таго ж рэцэнзентам кнігі Алы Петрушкевіч. У гэтай якасці паэт адзначыў, што кніга “Шлях да Беларусі” напісаная вельмі добрай мовай: “Я перакананы, што пра паэзію павінны казаць толькі паэты. Пра Арсенневу напісала паэтка і гэта вельмі добра. Гэтая кніга адлюстроўвае душу нацыі, яе свядомасць. “Шлях да Беларусі” – гэта  матыў ідэі вяртання, што і адлюстравана ў назве”.

 

Вечарына прайшла ў цёплай атмасферы. Пазнаёміцца з кнігай пра Наталлю Арсенневу і яе аўтаркай прыйшлі не толькі прыхільнікі таленту паэткі, але таксама былыя і сённяшнія студэнты Алы Петрушкевіч. Некаторыя з іх чыталі вершы Наталлі Арсенневай, спявалі беларускія народныя песні.

Ала Петрушкевіч, аўтарка кнігі

 

Завяршылася вечарына спяваннем гімну “Магутны Божа”, словы якога дасканала ведалі ўсе прысутныя.

 

Здымкі Яна Лялевіча