Жыццё ў кадры фотаапарата

| Без катэгорыі

Прыгожыя, непаўторныя, адзіныя ў сваім родзе. Такія, якіх мала. Фотаздымкі маскоўскага фотаклубу «Фокус», выстаўленыя на гэтым тыдні ў залі па вуліцы Ажэшкі, яны адразу кідаюцца ў вочы.


Смешная дзяўчынка з гуллівай умешкай, таямнічы лес глядзяць на нас з фатаграфій і быццам запрашаюць увайсці ў галерэю.

Заходжу. Усе працы хочацца паглядзець як мага хучэй.

Магічны рэпартаж з Кіпра Алены Патэрсан заварожвае. Здаецца, яшчэ хвіліна – і лес зацягне нас у глыбіню.

 

Класічная музыка дадае каларыту падзеі.

Нічога дзіўнага, што выстава зацікавіла столькі розных людзей: ад гарадзенскіх тынейджэраў да старшыні гарвыканкаму Барыса Казялкова і дэпутата Аляксандра Ласмінскага.

 

Слова трымае Аляксандр Ласмінскі:

 

– У гэтую пятніцу ў Маскве адбудзецца выстава гарадзенскіх фатографаў. Нам вельмі прыемна, што нашае супрацоўніцтва так падабаецца людзям у Маскве і Гродна.

 

– Гарадзенцы вельмі мілыя і ўважлівыя людзі, таму, мне здаецца, нашая выстава выклікала такое зацікаўленне, – кажа адна з аўтарак выстаўленых фотаздымкаў Людміла Зотава.

 

>

Маскоўскія фотамастакі Дзмітрый Ганчароў, Людміла Зотава і Аляксей Каламіец (зправа).

 

Прыглядаюся да яе прац і разумею, чаму людзі з такой ахвотай прыйшлі на вернісаж.

Яе пейзажы, здымкі звяроў і падарожныя фатаграфіі найбольш зацікавілі моладзь.

 

А вось шаснаццацігадовых Іллю ды Сашу вельмі зацікавілі работы Дзмітрыя Ганчарова.

 

 

Асабліва – здымак пад назвай «Раніца новага жыцця», які прадстаўляе першы дзень з жыцця насякомага.

– Ён такі рэалістычны, – кажуць школьнікі.

 

 

– Нічога дзіўнага, што менавіта гэты здымак так іх зацікавіў – ён заняў першае месца ў конкурсе «Залатая чарапаха». Насякомыя – гэта мая спецыялізацыя, бо я біёлаг, – распавядае мне аўтар работы і з захапленнем распавядае далей пра тое, як з дзяцінства рабіў фатаграфіі, пра тое, як найлепш рабіць здымкі.

 

Ён жа знаёміць мяне з работамі мастака Аляксея Каламійца.

 

Гэтага невысокага мужчыну сярэдніх гадоў я заўважыла яшчэ тады, калі ён правяраў, ці яго работы прыгожа выглядваюць здалёк.

Падыходжу, знаёмлюся.

Сп. Аляксей распавядае пра тое, як зрабіў у 1992 г. фатаграфіі чыхуахуа з свайго пітомніка, і з той пары больш ніколі не развітваецца з фотаапаратам, пра свой любімы жанр – партрэт.

 

– На выставе прадстаўлены две серыі – «Aдзін дзень з жыцця на Паварской» (рэпартажныя здымкі з удзелам ансамблю гістарычнага танцу «Вензелі Aleksandrin», зробленыя ў музеі-сядзібе Дурасавых у Любліно) і «…PRO…», якая распавядае аб усім, што знаходзіцца вакол нас – кажа мастак.

 

Яго работы выклікаюць у наведвальнікаў непадробны інтарэс.

Цікавая тэхніка апрацоўкі фатаграфіі робіць яе падобнай хутчэй да карціны на халсце.

Аляксея Каламійца можна назваць сучасным паслядоўцам Дэга.

Толькі той перамалёўваў са сваіх фатаграфій, а вось Каламіец навучыўся аб’ядноўваць два сваіх захапленні.

– У жыцці надзвычай важна мець захапленне. Гэта дазваляе чалавеку пераадолець усе цяжкасці, пазнаць сябе і людзей, – кажа на развітанне Дзмітрый Ганчароў.

 

Фота аўтаркі.