Як мы ставімся да… усіх

|

З 14 па 27 сакавіка прайшоў еўрапейскі тыдзень дзеянняў супраць расізму, які аб’яднаў шматлікія арганізацыі з 47 краінаў Еўропы. Да акцыі далучылася і Беларусь.


Ці існуе рэальная праблема расізму ў нашай краіне і як беларусы ставяцца да людзей іншай расы «Твой стыль» вырашыў спытаць у гарадзенцаў і прыежджых іншаземцаў.  

 

Як ставяцца да вас беларусы? Ці сустракаліся вы з дыскрымінацыяй?

 

Анушан, Шры-Ланка

– Такіх выпадкаў няшмат, толькі аднойчы на мяне напалі каля крамы на Фартах, патрабавалі грошы, але міліцыя паспела своечасова.

 

А так, у цэлым ў Гродна да нас ставяцца добра.

 

Мае сябры са Шры-Ланкі, якія зараз вучацца ў Менску і Віцебску, расказваюць, што яны заўсёды ходзяць па горадзе групкамі, а пасля дзесяці гадзін вечара зусім не з’яўляюцца на вуліцы.

 

 

 

 

Эморыен, Шры-Ланка

– Мяне аднойчы абазвалі малпай. У той час я яшчэ не ведаў рускай мовы, але запомніў гэтае слова.

 

Прыйшоў да сябра, і ен пераклаў мне яго.

 

Я быў вельмі пакрыўджаны.

 

Я ж не малпа зусім.

 

Я такі ж чалавек, як і вы.

 

Эске (без фота) , Нігерыя

– У Гродна шмат расістаў, я лічу. Нягледзячы на тое, што я тут толькі другі год, на мяне неаднойчы нападалі, адбіралі грошы, лезлі да мяне біцца, толькі таму, што я чорны.

 

Што казаць ужо пра розныя крыўдныя словы у мой адрас?

 

 

align=”left” >Амбіга, Шры-Ланка

– Не, мяне ніхто не крыўдзіў, у бойкі я не трапляла.

 

Напэўна, у гэтым плане дзяўчатам тут лягчэй.

 

І я чула, што некаторым беларускім хлопцам падабаюцца дзяўчаты з экзатычнай знешнасцю.

 

 

 

 

 

 

Пол, Шры-Ланка

– Амаль што кожны дзень можна пачуць нейкую абразу, «чорны» і «малпа» з іх самыя бяскрыўдныя.

 

Але я ужо ведаю, што лепш на іх ніяк не рэагаваць, бо гэта карацейшы шлях да праблем.

 

Нават калі выхаджу паліць на вуліцу, і хтосьці пытае цыгарэту, заўсёды дзялюся.

 

 

 

 

Як вы ставіцеся да людзей іншай расы? Такое пытанне мы задалі гарадзенцам.


Віктар

 

– Я стаўлюся да іх абсалютна спакойна.

 

Для мяне існаванне іншых рас, гэта як існаванне іншых групаў крыві.

 

Зразумела, што ў іх іншы менталітэт, іншыя паводзіны.

 

Мы можам не разумець некаторыя іх учынкі, бо мы людзі розных культур. І гэтая розніца не павінна выклікаць негатыў.

 

 

 

Настасся 

– У нашым універсітэце навучаецца шмат іншаземных студэнтаў, сярод якіх ёсць і негры.

 

Мае стаўленне было б добрым, калі б яны не прыставалі і не навязваліся да дзяўчат.

 

Магчыма там, адкуль яны прыехалі, гэта і лічыцца нормай, але зараз яны ў іншай краіне, і такія паводзіны я лічу недазволенным.

 

 

 

Мікіта (фатаграфавацца не пагадзіўся)

– Я магу ўпэўнена сказаць, што я расіст. І мне вельмі не падабаецца, што з кожным годам іншаземцаў становіцца ўсе больш, і тое, як нахабна яны паводзяць сябе ў маёй краіне.

 

Настасся

– Я да іх ніяк не стаўлюся, ці проста стараюся не заўважаць.

 

Але сярод маіх знаёмых шмат тых, хто ставіцца негатыўна.

 

І ў некаторых выпадках гэта апраўдана.

 

 

 

 

 

 

Кацярына

– Я не лічу сябе расісткай, але калі бачу неграў ці індусаў, у мяне ўзнікаюць непрыемныя пачуцці.

 

На мой погляд, яны зусім не прыгожыя.

 

Я разумею, што яны такія ж людзі, як і мы, але неяк кантактаваць з імі не магу.

 

Не ўяўляю, як могуць нашы беларускія дзяўчыны з імі сустракацца.

 

Ад рэдакцыі:

 

Як бачым, беларусам, якія так любяць казаць пра сваю талерантнасць, гэтай самай талерантнасці часта не хапае.

 

Асабліва крыўдна, што неталерантныя, а часам і адкрыта расісцкія настроі сустракаюцца і сярод моладзі нашага горада, які на працягу многіх стагоддзяў быў месцам мірнага суіснавання розных народаў, культур і рэлігій.

 

Ілюстрацыя http://www.etuc.org